ثبت نام

اجوتینمنت؛ گیمیفیکیشن می تواند دنیای آموزش را متحول کند

اجیوتینمنت – گیمیفیکیشن – گیمیفیکیشن در آموزش

طی ۲۰ سال اخیر، برنامۀ یا بازی فوق العاده موفقی در عرصۀ آموزشی نداشته‌ایم؛ این عرصه با عنوان اجیوتینمنت یا Edutainment شناخته می‎شود. نرم افزارهای متمرکز بر روی کودکان که می‌توانند سرگرمی زیادی تولید کنند، آنجا که آن‌ها نیاز داریم، نیستند؛ کودکان در زمینۀ یادگیری به سرگرمی نیاز دارند. آیا یادگیری، مدرسه و آموزش باید تا ابد حوصله سر بر بمانند؟ شاید بتوانیم از گیمیفیکیشن استفاده کنیم و این روند را تغییر دهیم.

بازی معروف جغرافیایی به نام «کارمن سن دیگو در کجای جهان است؟»، آخرین بازی خیلی موفق در زمینۀ بازی‌های آموزشی بود. این بازی بدون شک، راهی بسیار سرگرم کننده برای یادگیری دربارۀ کشورها و پایتخت‌ها بود. در این بازی همچنین دربارۀ صادرات اصلی و آبراهه‌های هر منطقه نیز اطلاعات زیادی به دست می‌آورید. از آن زمان به بعد، تعداد زیادی از شرکت‌های تولید نرم افزار آموزشی، تلاش کرده اند تا چنین بازی سرگرم کننده و آموزنده ای بسازند اما موفق نشده اند.

بیشتر بخوانید: کلاس آقای آنانث پایی

بازی بزرگ بعدی، چه زمانی و در کجای دنیا معرفی خواهد شد؟ بازی‌هایی که آموزش را در کنار سرگرمی قرار داده اند مثل تمدن و سیم سیتی مسائل زیادی دربارۀ تاریخ و اصول اولیۀ برنامه ریزی شهری به میلیون‌ها نفر آموخته اند. البته این بازی‌های برای آموزش ساخته نشده اند اما از تاریخ و شهرسازی به‌عنوان پس زمینۀ استفاده کرده اند تا ایده‌های‌شان را توضیح دهند. بدین ترتیب، آموزش تبدیل به محصول جانبی سرگرمی شده است.

تمدن

این دقیقا معکوس آن چیزی است که در نرم افزارهای آموزشی رخ می‌دهد. در حقیقت، زمانی که معلمان و اولیا درگیر روند آموزش می‌­شوند، مرتبا سرگرمی را از این سیستم، خارج می‌­­کنند. کودکان می‌­توانند متوجه این تغییر سریع از سرگرمی به کار شوند. و بازی کارمن سن دیگو که آخرین محصول بزرگ در زمینۀ اجیوتینمنت بود، حقیقی بزرگ در خود نهفته است: این بار، معلمان، کودکان و اولیا در بازی کردن بازی­های ویدیویی، موافق هم بودند (اگر عادلانه بنگریم، شرکت­هایی بوده اند که موفقیت­هایی محدود در زمینۀ­هایی از بازی­های آموزشی به دست آورده اند).

پس آیا کودکان می­‌توانند از بازی کردن، درس بیاموزند؟ تحقیقات دکتر آرنه می در دانشگاه رگنزبورگ آلمان، به طور شفافی ثابت می­کند که یادگیری کاری جدید، طی چند هفته، باعث افزایش مادۀ خاکستری مغز می­شود. محققان همگی توافق دارند که باز ها، یعنی چرخۀ چالش-دستاورد-پاداش تولید دوپامین در مغز را افزایش می‌­دهد و همین موضوع، باعث ایجاد اشتیاق در ما برای انجام بازی‌­ها می­‌شود.

پس سوال اصلی این است: «آیا کودکان می­توانند از بازی­ها بیاموزند، حتی وقتی آن­ها سرگرم کننده نباشند؟» اگربخواهیم از وضعیت فعلی صنعت بازی­های آموزشی قضاوت کنیم، خیر؛ اینطور نیست. اگر بخواهید با آموزش شروع کنید و سرگرمی را در وهلۀ دوم قرار دهید، یادگیری آنطور که باید، رخ نمی‌دهد.

منبع: کتاب Gamification By Design


آقای گیمیفیکیشن برای اولین بار در ایران، دوره آموزشی بلندمدت و تخصصی گیمیفیکیشن برگزار می کند. برای مشاهده نقشه راه دوره، اینجــــــا کلیک کنید.
3

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *